• Vestingartillerie

  • Zr.Ms Celebes in gevecht met een Kota Mara (1859)

  • Zr Ms Karel Doorman en Zr Ms Willem vd Zaan

  • Neptunusdiploma

  • Citadel van Antwerpen

  • Lanciers de la Garde Imperiale (Hollanders)

Boreel met 6 meter lange Python die werd gevangen23



Familie Boreel

Opleiding

Bij de Marine

Paul René Boreel

Hr. Ms. Willem van der Zaan

Marine Vliegkamp Valkenburg

Wanneer je je als vrijwilliger meldt dan GA je ook

Naar Cambodja

Omsingeld door de Rode Khmer

De zorg voor patiënten in het oerwoud

Het werk in het hospitaaltje

Behandeling van leden van de de Rode Khmer en andere patiënten

Wijze levenslessen

Nederland en Haïti

Op jacht naar oorlogsmisdadigers

In de gevangenis in Vught

Vervolgstudie aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine

Den Haag, Londen en Kabul

De ISAF-missie in Afghanistan

Northwood, de Kaap Verdische eilanden en Den Haag

Centrum Expertise Arbeidsomstandigheden & Gezondheid

Particuliere activiteiten

Meer informatie


 Familie Boreel

Kapitein-luitenant-ter-zee-arts Jhr Jaap Boreel (1960) is een verre afstammeling van de oprichter van het Regiment Huzaren van Boreel, Jhr Willem François Boreel (1774-1851), Luitenant-Generaal der Cavalerie en ridder Militaire Willemsorde derde klasse. Deze voerde zijn Regiment onder andere aan tijdenboreel 1813 boreel 2013s de Slagen bij Quatre Bras en Waterloo in 1815. De familie Boreel heeft echter meer interessante persoonlijkheden voortgebracht.

Zo was Willem Boreel (1591-1668) actief als advocaat van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, vervulde Jacob Boreel (1630-1697) het ambt van burgemeester van Amsterdam en werd Jhr Johan Jacob Boreel  benoemd tot ridder in de Militaire Willemsorde voor zijn verrichtingen te Atjeh en Onderhorigheden

Een van de betovergrootvaders van Boreel was Christoffel Deykerhoff, Generaal-Majoor bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger, Gouverneur van Atjeh en Onderhorigheden (voor zijn verrichtingen tijdens de tweede expeditie naar Atjeh in 1873-1874 benoemd tot ridder Militaire Willemsorde vierde klasse, in 1896 bevorderd tot de derde klasse).

Boreel schreef over hem in zijn eindexamenscriptie met betrekking tot de Atjeh-oorlog. Dat was moedig van de jonge Boreel wantGeneraal Deykerhoff in die tijd (jaren zeventig) bestond het risico, dat een neutraal werkje over een dergelijk controversieel onderwerp door een "andersdenkende" docent met een onvoldoende werd beloond.

De historische band tussen de Familie Boreel en het Regiment Huzaren van Boreel bleef bestaan. Boreel trad frequent en met veel enthousiasme op als vertegenwoordiger van de familie bij het Regiment.

Jaarlijks verscheen hij, tot enige hilariteit van menig cavalerist, immer getooid in zijn marine-uniform, bij diverse regimentsaangelegenheden, zoals beëdigingen, reünies en Diners de Corps.

Later trad hij zelfs te paard aan tijdens een beëdigingsceremonie van jonge Huzaren. Er werd gefluisterd dat, hoewel van buiten marineman pur sang, er Huzarenbloed door zijn aderen stroomde.

Opleiding

De vader van Boreel, Kapitein-ter-zee-arts Jhr Jacob Alfred Boreel (1932-2001) was als neuroloog en psychiater, indertijd een bekende combinatie, werkzaam in het Marine Hospitaal te Overveen. De zoon volgde het voorbeeld van zijn vader, generaal Christoffel Dyckerhoff gouverneur van Atjeh echtgenote Marie Françoise Meyer vijf dochters met echtgenoten officieren Gehrung Tummers Tersteege Berkhout en De Bruine2 studeerde tot 1990 Geneeskunde in Leiden en werd toen benoemd tot arts.

Men staat soms op een kruispunt in het leven en toevalligheden bepalen dan de uiteindelijke richting. Zo was het ook met Boreel, die al enige aanbiedingen om zijn loopbaan voort te zetten op zak had, toen het Ministerie van Defensie hem onder de wapenen riep. 

Brieven, waarin Boreel aandrong op uitstel van de militaire dienstplicht, gericht aan Minister van Defensie Relus ter Beek, vonden nul op het rekest. Het lot speelt soms vreemde spelletjes met ons, arme stervelingen. De te milde politiek van de voorouder van Boreel, generaal Deyckerhoff, werd te Atjeh gevolgd door de harde lijn van Generaal Van Heutsz.

De nazaat van de te zachte Deyckerhoff werd door de harde lijn van Minister Ter Beek, die in zijn jeugd de nalatenschap van Van Heutsz wegens diens strenge wijze van optreden bekladde (hij plaatste bij het standbeeld van Van Heutsz een bord met onder meer de tekst "Ontslapen onder het hakenkruis; gesneuveld bij het uitmoorden van het 39ste Atjehse dorp; bij het verkrachten van de 79ste Atjehse vrouw"), de dienst in gedwongen.

Bij de Marine

Aldus werd Boreel eerst ingedeeld bij de Landmacht maar wist, tot enige teleurstelling bij de Huzaren van Boreel, via een extra keuring voor de Marine, te bewerkstelligen dat hij aldaar werd geplaatst. 

Hij was, naast zijn vader, niet de eerste Boreel die in dienst van de Marine trad; Gerard Salomon Boreel (1855-1938), LKTZ Willem Boreeluitenant-ter-zee der tweede klasse (later burgemeester van onder meer Beverwijk), en in de 20e eeuw Kapitein-ter zee Willem Boreel (1895-1977) en Paul René Boreel (1922-?), geplaatst als Matroos op Hr. Ms. De Ruyter, waren hem daarin voorgegaan.

Paul René Boreel

Tijdens de slag om de Javazee werd Boreels schip tot zinken gebracht en hijzelf na enkele dagen door de Japanners uit zee gevist, waarna hij in krijgsgevangenschap belandde. Daarop overleefde hij het werk aan de Birma spoorlijn én, na latere deportatie, naar Japan (Nagasaki), waar hij als krijgsgevangene dwangarbeid moest verrichten in de mijnen, zag hij de atoombom vallen.

Gewond afgevoerd richting Amerika overleefde Boreel vervolgens een crash in zee met een Amerikaans vliegtuig en werd voor de tweede keer uit zee gevist. Hierna kreeg zijn leven gelukkig een rustigere wending en bereikte hij uiteindelijk ruimschoots de leeftijd van negentig jaar.

 Hr. Ms. Willem van der Zaan

Jaap Boreel volgde de verkorte opleiding aan het Koninklijk Instituut voor de Marine (KIM) te Den Helder en werd in de functie van "officier van gezondheidOef 001B Fregat HrMs Karel Doorman voorop  en HrMs Willem vd Zaan achterop  1991 IMG 23" (marine-scheepsarts) direct daarop geplaatst op Hr. Ms. Willem van der Zaan, een indertijd (1991) nieuw fregat van de Karel Doormanklasse.

Tijdens vrije ogenblikken verdiepte hij zich, als jong officier aan boord, in vele niet-medische facetten van het maritieme vak. Hij kreeg hierdoor, meelopend tijdens de "Hondewacht", als toegevoegd Officier van de Wacht, regelmatig directe verantwoordelijkheid voor navigatie en het varen van het schip.

Jaren later, in 2006, werd de Willem van der Zaan verkocht aan de Belgen en Boreel ontmoette haar onder de naam van Louise-Marie opniew toen hij voor besprekingen in het zuiden vertoefde.

Een zeeman vergeet zijn primaire liefde niet. Boreel herkende haar, zelfs varend onder vreemde naam en vlag, direct. Dat was niet zo vreemd omdat hij op de Willem van der Zaan waarschijnlijk voor het eerst het gevoel kreeg dat iedere zeeofficier beving wanneer hij een schip aan zijn bevelen kon doen gehoorzamen.

Marine Vliegkamp Valkenburg

Niet lang na deze "Maiden Voyage" werd Boreel overgeplaatst naar de ziekenboeg van Marine Vliegkamp Valkenburg, waar hij af Oef 001 1991 Operatie theezakje de Doc hangt tussen 2 varende marineschepen in IMG 0011en toe mee mocht vliegen met de Lockheed PC-3 Orion (Marine-patrouillevliegtuig).

Tevens werd hij als Search-and-Rescue arts getraind en ingezet op de Lynx-Helicopter ten behoeve van reddingsoperaties op zee.

Door al deze ervaringen geestelijk rijker en wijzer geworden, besloot Boreel een aanvraag in te dienen om van zijn tijdelijke functie als dienstplichtig Marinearts over te stappen naar de beroepsdienst bij de Zeemacht.

Wanneer je je als vrijwilliger meldt dan GA je ook! 

Niet lang nadat Boreel in dienst bij de Koninklijke Marine was getreden (begin 1992), gingen er geruchten dat Nederland deel zou gaan nemen aan een Operatie Lensdopje VN-vredesmissie naar Cambodja, de United Nations Transitional Authority in Cambodia (UNTAC).

In een moment van jeugdig enthousiasme meldde Boreel zich aan. Hij anticipeerde erop dat de Marine voor een eerste shift toch wel eerst de meer ervaren artsen zou aanwijzen en hij dan daarna in de 2de of 3de shift van een uitzending van 6 maanden zou worden aangewezen.  

Naarmate de tijd verstreek vergat hij dit echter weer en met eenzelfde soort geestdrift zei hij "ja" op een uitnodiging als arts mee te gaan met een trans-Atlantische zeilrace op Hr. Ms. Urania, het opleidingszeilschip van de Marine.

Deze Tall-ships race werd gehouden ter ere van de, dan 200 jaar geleden plaatsgevonden, ontdekkingsreis van Columbus en een jonge enthousiaste arts konden ze voor deze reis goed gebruiken. Het motto van de Urania zou ook Boreel op het lijf geschreven kunnen zijn, namelijk "Caveo non Timeo" (waakzaam maar niet bevreesd). 

Echter een week voordat Boreel zich op de Urania zou inschepen, kwam het bericht dat niet de oceaan maar Cambodja en de Mariniers voorlopig zijn levenspad zouden bepalen. Dit leverde toen tevens een wijze Marine-les voor Boreel op: wanneer je je als vrijwilliger aanmeldde, dan ging je ook!

Naar Cambodja



Cambodja verkeerde indertijd al sinds tientallen jaren in een burgeroorlog. Het land werd gedurende lange tijd geterroriseerd Cambodja in de jungledoor de Rode Khmer onder leiding van de beruchte Pol Pot.

Miljoenen Cambodjanen vonden als gevolg van Pot's schrikbewind de dood. In 1990 werd in Parijs uiteindelijk door alle strijdende partijen een VN-accoord ondertekend en overeengekomen dat de VN zou assisteren in het organiseren van democratische verkiezingen.

Eind 1991 besloot de Nederlandse regering om aan deze VN-missie deel te nemen en werd het Korps Mariniers aangewezen deze missie mede uit te voeren.

Boreel werd direct overgeplaatst naar de Mariniers en eer hij van dit bericht bekomen was bevond hij zich met de Bravo-Compagnie in de Cambodjaanse jungle in plaats van op de golven van de Atlantische Oceaan. Als onderdeelsarts was hij onderdeel van een kleine Mariniers-verkenningseenheid ("First-in") en verbleef vervolgens zeven maanden in de jungle.

Omsingeld door de Rode Khmer

De compagnie van Boreel, ingedeeld bij een mariniersbataljon, verbleef geheel geïsoleerd in het oerwoud, in een gebied omsingeld door de Rode Khmer, een van de BVs door de rivier strijdende partijen in Cambodja.

De enige uitweg was een vlucht per helikopter of een lange tocht via een slecht onderhouden en, wegens mijnengevaar, riskante weg, naar Thailand. Daar bevond zich een groot vluchtelingenkamp.

Er zat voor de Marinierseenheid niets anders op dan eerst enige oerwoudreuzen (bomen) te vellen, een primitief kamp op te bouwen en te starten met het maken van patrouilles om daarmee de veiligheid in het gebied te garanderen.

Boreel nam regelmatig deel aan deze tochten, die niet zonder risico waren. Ook begon hij, samen met zijn sergeant en korporaal ziekenverpleger (respectievelijk Jan Dingler en Goof v.d. Corput) met de geneeskundige zorg voor de Mariniers én voor Cambodjanen. Zij hadden de plotselinge aanwezigheid van de mogelijkheid tot medische zorg al snel opgemerkt.  

De zorg voor patiënten in het oerwoud

Aanvankelijk kreeg Boreel vanuit Nederland de instructie mee in principe alleen medische zorg te verlenen aan eigen VN-troepen en slechts eerste hulp en levensreddende maatregelen te verrichten bij ernstig zieke of gewonde "locals".

Wat Boreel tevoren verwacht had gebeurde. Al snel dienden zich na voltooiing van het kamp de eerste Cambodjaanse patiënten aan. Voor de lokale bevolking bleek in dat deel van het land in geen velden of wegen enige vorm van medische zorg te bestaan. Malariapatientje ziek

Wat kon een arts, die naast zijn militaire ook de eed van Hippocrates had gezworen? Zeker toen hij zich realiseerde dat diverse ernstig zieke patiënten, veelal kleine kinderen, zonder zijn medische interventies een wisse dood te wachten stond?

Vanuit het gezichtspunt der Cambodjanen, inclusief de Rode Khmer, was de komst van de Mariniers een goede ontwikkeling. Een stroom van bezoekers aan de ziekenboeg, voornamelijk malarialijders, nam snel in omvang toe.

Hoewel het niet in de bedoeling van UNTAC lag een permanent hospitaal te vestigen op deze locatie werd het door Boreel cum suis opgebouwde noodhospitaaltje in de rimboe een onverdeeld succes.

Nadat Boreel hierover onderhandeld had met de VN werd het plan opgevat om dit junglehospitaaltje aan het einde van de anderhalf jaar durende VN-vredesmissie over te dragen aan UNHCR (United Nations High Commisioner of Refugees). Hierdoor zou de continuïteit van het hospitaalproject kunnen worden gewaarborgd, zelfs nadat de VN-missie zou eindigen en de militairen waren teruggekeerd naar Nederland.

Het werk in het hospitaaltje

Boreel huurde een paar Cambodjaanse verpleegkundigen in die tevens als tolk konden dienen. Daarnaast slaagde hij er gaande weg in om met een combinatie van gebarentaal Malariahill en een redelijk woordje Khmer met zijn patiënten te communiceren.

De idee was om Cambodjaanse verpleegkundigen zodanig te trainen dat ze steeds zelfstandiger hun geneeskundige zorgtaken uitvoerden en het hospitaaltje uiteindelijk zelfstandig zouden kunnen runnen.

Het hele project kende evenwel een tragisch einde toen enige tijd later, nadat de VN-eenheid onverwachts verplaatst werd naar elders, de Rode Khmer het lokale gebied, inclusief het hospitaaltje, overviel.

Veel omwonenden werden gedwongen de jungle in te vluchten of bruut vermoord. Later vernam Boreel dat zijn Cambodjaanse medics dit drama gelukkig overleefd hadden. Of dat ook kon worden gezegd van de vele Cambodjanen die Boreel en zijn ziekenverplegers aanvankelijk het leven hadden gered was de vraag.

Behandeling van leden van de de Rode Khmer en andere patiënten

Zover was het echter nog niet. Boreel en zijn team deden onder zeer primitieve omstandigheden alles wat zij konden om hun patiënten, "vriend" of "vijand", in leven te houden. In een goed geoutilleerd ziekenhuis in Nederland zou het al een hele klus zijn geweest patiëntenBoreel met een jeugdig patientje die een groot abces had aan het been, zoals Boreel die te zien kreeg, in leven te houden.

In het oerwoud leek het echter wel alsof, met de afwezige regelgeving en de toegenomen isolatie, de inventiviteit van het medisch team toenam. Zo werd er op een nacht een ernstig ziek klein kindje met een dodelijke vorm van hersenmalaria binnengebracht. In Nederland zou een dergelijk patiëntje zeker direct op de Intensive Care zijn gelegd, onder de zorg van een heel team van specialisten, artsen en verpleegkundigen.

Boreel en zijn medische team stonden er echter alleen voor. Omdat een infuus aanleggen bij een mager kindje moeilijk ging voerde Boreel, met zaklantaarn bijgelicht door zijn sergeant, een venasectie uit (operatief een buisje in een bloedvat aanbrengen) om zo medicatie in de bloedbaan te kunnen voeren.

Hoewel de kans op overleven klein was werd het kleintje hiermee toch een kans op overleven geboden. De volgende morgen leefde het kindje nog maar indien niet snel verder werd ingegrepen zou het einde niet lang op zich hebben laten wachten.

Ernstige bloedarmoede, een bekende complicatie van malaria, dreigde het meisje fataal te worden. Omdat Boreel wist dat de meeste Cambodjanen bloedgroep 0 positief hadden besloot hij de gok te wagen en zijn eigen bloed (bloedgroep 0 positief) en dat van zijn sergeant en korporaal, aan het doodzieke kindje te schenken.

Nog was het leed niet geleden want bloedige diarree, waarschijnlijk veroorzaakt door een parasiet, deed zijn intrede en dreigde aan de behandeling weer een voortijdig einde te maken.

Boreel en zijn team gelukten het echter door continue improvisatie, onorthodoxe maatregelen en kunst-en-vliegwerk de dood op een afstand te houden. Het kind wist na een week geheel genezen het primitieve hospitaaltje verlaten.

Kleine mensjes en muisjes hebben soms verrassende staartjes. Aangezien het patiëntje een telg bleek van een hoge officier van de Rode Khmer (het hoofdkwartier van Pol Pot lag slechts op enkele kilometers afstand van het Nederlandse kamp!) werd niet veel later een ossenwagen vol mango's, papaya's en ananassen afgeleverd om Boreel en zijn medics te belonen voor hun daad.

Een tweede gevolg was dat er vanaf dat moment gedurende enige tijd sprake was van een aanzienlijk verbeterde goodwill van de Rode Khmer jegens de VN missie, waardoor ook Boreel’s commandant, majoor der Mariniers Peer Grootendorst, zeer tevreden kon zijn.

Wijze levenslessen

Het kindje in boven beschreven casus overleefde maar andere kinderen en volwassenen deden dat, tot Boreel’s droefheid, niet altijd. Ook hij moest soms, net als velen voor hem, erkennen dat de realiteit hard en het leven betrekkelijk was.

Soms kon er gewoon niets meer voor een ernstig zieke gedaan kon worden, werd Boreel gedwongen om te gaan met machteloze situaties en leerde hij zich snel te harden tegen toekomstige tragische situaties.

Hij zette echterCambodjaanse malaria patientje die het helaas niet gered heeft door waar burgers misschien geneigd waren op te geven, leerde de neiging om geluk met rijkdom te associëren te relativeren en onderkennen dat het beter was onorthodoxe maatregelen toe te passen dan niets te doen. 

Om Boreel letterlijk te citeren: "Het is beter om te werken met de zaken die je wel hebt dan te vloeken over dingen die je niet bezit".

Bovenstaand illustreerde Boreel ook door indertijd onder primitieve omstandigheden en gebruik makend van een gewone timmermanszaag een been te amputeren van een Cambodjaan die enkele dagen daarvoor op een antipersoneelsmijn was gestapt.

Zijn maten hadden hem dagenlang door de jungle gesleept om hem bij de zienboeg van de Bravo Compagnie af te leveren. Zonder Boreel's ingreep zou de man zeker zijn overleden aan gangreen ("koudvuur").

Nederland en Haïti

Boreel keerde, na een verblijf van bijna zeven maanden in de Cambodjaanse jungle, terug naar Nederland en werd aldaar geplaatst bij de Centrale Ziekenboeg in Den Helder. Een paar jaar later, opnieuw geplaatst bij de Mariniers in Doorn, volgde hij de zogeheten "koud-weer" training in Noorwegen en de "bergtraining" in Schotland.

InmBoreel in Haiti2iddels was het jaar 1995 aangebroken en had de Nederlandse regering besloten tot deelname aan de United Nations Mission in Haïti (UNMIH). Het doel van deze missie: het land te assisteren met het houden van vrije verkiezingen, nadat Haïti zich van een jarenlang dictatorschap had ontdaan maar een nieuwe dictatuur dreigde.

Boreel nam als arts, met een detachement Mariniers (150 man), een half jaar deel aan deze vredesmissie en begeleidde daar, naast de medische zorg voor eigen VN-troepen, onder meer projecten ter verbetering van het lokale hospitaal in het kuststadje Jacmel.

Ook was hij samen met een groep Amerikaanse chirurgen initiator van een Disaster Preparedness & Response Exercise ten behoeve van de Haïtiaanse autorOef 007 1997 Doc aan het werk in zijn spreekkamer Ziekenboeg Marinierskazerne Doorn IMG 0058iteiten en hulpverleningsdiensten. Hij ontving hiervoor van de Special Representative of the UN Secretary General, Mr Lakhdar Brahimi, een United Nations Certificate of Appreciation.

Een paar jaar later werd Boreel, inmiddels weer terug in Den Helder, voor de derde keer overgeplaatst naar de Marinierskazerne in Doorn, waar hij in de functie van Commandant van de Geneeskundige Compagnie verantwoordelijk werd voor de medische zorg ten behoeve van de voltallige Groep Operationele Eenheden  Mariniers (GOEM). 

Deze positie beviel hem goed omdat hij daar zowel zijn leidinggevende als curatief-medische capaciteiten ten uitvoer kon brengen. Na enige tijd werd Boreel op een dag bij de Commandant der Operationele Eenheden Mariniers, Kolonel der Mariniers Patrick Cammaert ontboden om een zeer speciale taak te verrichten.

Op jacht naar oorlogsmisdadigers

Boreel kreeg opdracht om ter medische ondersteuning deel te nemen aan een speciale missie tot het arresteren van oorlogsmisdadigers in Bosnië. Het Internationaal Joegoslavië Tribunaal had een lijst opgesteld aan de hand waarvan de actie, uitgevoerd door een eenheid speciaal KWT 008 onze geweergroep 1996 koudweertraining noorwegen met Korps Mariniers IMG 0010 daartoe getrainde Mariniers, plaats zou vinden.

De gehele voorbereiding op de operatie en de inzet zelf vond in het diepste geheim plaats, zodat Boreel zelfs gedwongen werd zijn echtgenote, vrienden en collegae om de tuin te leiden en hen smoezen te vertellen over zijn activiteiten en de plaatsen waar hij zich zou gaan bevinden.

Zijn aanwezigheid als arts bij de missie bleek geen overbodige luxe. Niet alleen omdat volgens inlichtingenbronnen een der verdachten een hartpatiënt zou zijn, maar ook omdat de missie niet zonder risico’s was en de Mariniers zelf ook gewond zouden kunnen raken.

Tijdens de actie raakte een der verdachten in paniek en begon te schieten, waarop de Mariners uit zelfverdediging terug moesten vuren. Gelukkig (voor de statistieken van het Internationaal Joegoslavië Tribunaal) kon de man, zij het met meerdere schotwonden, Boreel kon dus direct als arts aan het werk, samen met een ander persoon, levend worden ingerekend.

De twee van oorlogsmisdaden verdachte Bosniërs waren Kupreskic en Furundzjia, die beiden na hun berechting inmiddels weer op vrije voeten zijn.

In de gevangenis in Vught

Omstreeks kerst 1999 meende men, op grond van inlichtingenbronnen, dat er door zware criminelen een gewelddadige uitbraakpoging uit de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) in Vught zou zijn voorbereid. Er werd gevreesd dat deze poging, Oef 013 2002 Amfibische Oefening Destined Glory Italie 146 4653 IMGmede door de dan verwachtte Millenniumproblematiek, zonder de voorzorgsmaatregelen die men nam in de periode tussen kerst en de jaarwisseling, alle kans van slagen zou hebben.

Aldus bracht Boreel, samen met de BBE (Bijzondere Bijstands Eenheid), een speciale antiterreur eenheid van het Korps Mariniers, de nacht van de Millenniumwisseling in deze gevangenis door.

Tot de tanden toe bewapend werden oliebollen in de gevangenis genuttigd. Toen de klok twaalf sloeg en een nieuw Millennium zich aandiende hoorde Boreel via zijn radioverbinding de commandant’s gedempte stem; "Alpha-alpha, gelukkig Nieuwjaar!

En zo schudden de zwaar gewapende gemaskerde en in kogelwerende vesten gehulde Mariniers elkaar de hand en wensten elkaar een gelukkig Milleniumjaar. Hoewel er die nacht verder niet echt iets gebeurde of gezien was werd er wel een "unidentified contact" waargenomen op de radar.

Er is nooit duidelijk geworden of dit een door criminelen ingehuurde helikopter kon zijn geweest die bijtijds geland was en zodoende niet meer op de radar gevolgd kon worden of dat er iets anders aan de hand was geweest. In ieder geval kon Boreel bogen op de twijfelachtige eer dat hij de Millenniumnacht in de gevangenis had doorgebracht. 

Vervolgstudie aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine

Niet lang na deze gebeurtenis kreeg Boreel, op zijn eigen verzoek, van de Marine de gelegenheid (van 2000 tot 2001) om een Masters Opleiding aan de London School of HygiLSHTM 001 2002 de kersverse Master of Science met Jaaps tutor wijlen Prof Chris Curtis 131-3112 IMGene and Tropical Medicine (LSHTM) te volgen.

Tijdens zijn voorgaande carrière als legerarts had hij, met name door zijn ervaringen tijdens uitzendingen naar tropische gebieden, een sterke interesse ontwikkeld op het gebied van preventieve maatregelen ten aanzien van daar veel voorkomende LSHTM 002 2002 de kersverse Master of Science voor de London School of Hygiene and Tropical Medicine 131-3111 IMGinfectieziekten

De LSHTM was een van de meest vooraanstaande academische opleidingsinstituten ter wereld op het gebied van public health, epidemiologie en tropische geneeskunde. Het doel van Boreel was om hier met de cursus "Control of Infectious Diseases" zijn kennis en kunde verder te ontwikkelen. 

De studie in Londen was zeer intensief. Boreel volgde colleges en praktica, waaronder een field trip naar Gambia. Deze reis had als doel het landelijke gezondheidszorgsysteem te bestuderen. Studenten kregen de kans diverse aspecten te bezichtigen, van het Universiteitsziekenhuis in de hoofdstad Banjul tot de traditional healers ver in de binnenlanden van Gambia.

Aan het einde van de Masters-opleiding in Londen reisde Boreel in het kader van zijn thesis weer naar Afrika. Daar deed hij in de binneLSHTM 003 LSHTM 002 2002 London Happy graduates met Pete Wilson 131-3108 IMGnlanden van Tanzania onderzoek bij jonge kinderen naar het effect van malariapreventie door middel van klamboes.

Al met al bleek de studie zeer divers en leerde Boreel niet alleen heel veel ten aanzien van infectieziekten-epidemiologie, entomologie (insektenleer) en diverse tropische ziekten, maar bouwde hij ook een groot internationaal netwerk op.

Met zijn dertig klasgenoten, bestaande uit maar liefst vijftien verschillende nationaliteiten, behield hij ook jaren na dato nog contact. 

Na een druk, maar voor het hele gezin geweldig, jaar in Londen kwam hij in Nederland terug als kersverse Master of Science in Control of Infectious Diseases. Iets wat hem de rest van zijn medische loopbaan van pas kwam. 

Den Haag,  Londen en Kabul

Na terugkeer in Nederland werd Boreel als Plaatsvervangend Hoofd Operationele Geneeskunde geplaatst bij de Marinestaf op de Admiraliteit in Den Haag. Hij was in deze functie onder meer betrokken bij het o2003 verkenning naar Koeweit 158-5820 IMGrganiseren van diverse grote multinationale maritiem/amfibische oefeningen en de voorbereidingen en verkenning voor de inzet van het Korps Mariniers in Irak in 2003.

Twee jaar later keerde hij met zijn gezin terug naar Londen, waar hij op het Maritieme NAVO-hoofdkwartier in Northwood (nabij Londen) werd aangesteld als Medical Advisor.

Hij hield zich hier onder meer bezig met risico-analyses voor maritieme oefeningen en missies, planning en de coördinatie van medische ondersteuning. Vanuit zijn NATO-functie in Londen werd Boreel in 2004 voor vier maanden uitgezonden naar Afghanistan.

Deze keer zette men hem niet in als curatief arts bij een eenheid maar op het NATO/ISAF Hoofdkwartier in Kabul, als Deputy Medical Advisor van de Force Commander van de internationale ISAF (International Security Assistance Force) troepenmacht in Afghanistan.

De ISAF-missie in Afghanistan


U kunt hier kijken naar foto's van de ISAF-missie met toelichting van Jaap Boreel.


In deze tijd was de missie in Afghanistan nog relatief klein en kon men zich, naar omstandigheden, nog relatief veilig bewegen buiten het ISAF Hoofdkwartier. Iets wat Boreel dan ook, voor zover zijn bezigheden en de veiligheidssituatie hem dat toelieten, naar hartelust deed. 

Tijdens zijn verblijf aldaar organiseerde hij onder andere Ingestort ziekenhuiseen Disaster Preparedness Course voor de lokale Politie, Brandweer en Ambulancediensten. Enkele weken later deed zich een werkelijke rampsituatie voor, waarbij een vleugel van een hospitaal in Kabul totaal instortte. Hierbij raakte een 30-tal arbeiders, die daar net met renovatiewerkzaamheden bezig waren, bedolven onder het puin.

Tijdens deze ramp trad Boreel, niet zonder gevaar voor eigen veiligheid, als medisch coördinator op en nam op verzoek van de Afghaanse Minister van Volksgezondheid de directe leiding over de hulpverlening ter plaatse op zich.

Gelukkig mocht hij constateren dat de hulpdiensten wat van de eerdere cursus hadden opgestoken en kwam de hulpverlening, naar omstandigheden, adequaat op gang.

Helaas konden slechts een paar slachtoffers nog levend onder het puin vandaan worden gehaald. De meesten waren op slag dood en werden pas dagen later gevonden. Voor zijn acties ontving Boreel later uit handen van de ISAF Force Commander, Major-General Rick Hillier (CAN), de ISAF Commanders Commendation.

Northwood, de Kaap Verdische eilanden en Den Haag

Eenmaal weer teruggekeerd op het NAVO Hoofdkwartier in Northwood werd Boreel onder andere betrokken bij de planning van de NATO Response Force (NRF), indertijd een nieuw concept biNRF 001 Cabo Verde 2004 NRF Oefening Steadfast Jaguar Kaap Verdische Eilanden IMG 1466nnen de NAVO.

Samen met zijn logistieke collega, kapitein-luitenant-ter-zee Hugo Blom, stond hij aan de basis van de conceptuele ontwikkeling en het in praktijk brengen van de Joint Logistic Support Group (JLSG), als logistiek commando-element van de NRF.

In 2006 nam Boreel in de functie van Medical Advisor van deze JLSG deel aan de eerste grote oefening van de NRF. Gedurende twee maanden bivakkeerde hij op de Kaapverdische Eilanden om daar de geneeskundige zorg en afvoer voor zo’n 6000 NAVO militairen te coördineren.

Na terugkeer uit het Verenigd Koninkrijk in 2007 plaatste men Boreel over naar de Directie Militaire Gezondheidszorg te Den Haag, waar zijn taken vooral op  medisch beleidsgebied lagen. In 2008 werd hij tevens actief bij de Directie Operaties van het Ministerie van Defensie. Tot een van zijn bezigheden daar behoorde het plannen van de operationeel militaire gezondheidszorg in alle gebieden waar Nederlandse militairen werden ingezet.

Deze functie was zeer interessant voor Boreel omdat bij de Directie Operaties alle (mogelijke en toekomstige) missies werden gepland, voorbereid en getoetst op medische risico's. Hij diende onder meer een inschatting te maken van de noodzaak voor bijvoorbeeld de inzet van een veldhospitaal of andere medische middelen. 

Centrum Expertise Arbeidsomstandigheden & Gezondheid

In 2012 reisde Boreel voor een verkenning naar Rwanda en Oeganda om daar een medische verkenning uit te voeren. Het viel hem aldaar op dat de ogenschijnlijke rust en orde die in Rwanda heerste bepaald onnatuurlijk aandeed NRF 006 Cabo Verde 2004 NRF Oefening Steadfast Jaguar Kaap Verdische Eilanden IMG 1766 en dat er nog steeds iets leek te broeien tussen de Hutu's en Tutsis.

Men zou de situatie dus enigszins hebben kunnen vergelijken met de rust die heerste vlak voor een onweer los- of vulkaan uitbarstte. Indien een persoon met zoveel ervaring in crisisgebieden dergelijke bemerkingen deed was het verstandig zeer alert te blijven.

Boreel werd in juli 2013 geplaatst bij het Centrum Expertise Arbeidsomstandigheden & Gezondheid (CEAG) in Doorn, alwaar hij samen met een aantal collega's aan de basis stond van de zogenaamde Force Health Protection (FHP) Cel, als nieuw onderdeel van dit expertise centrum. 

De FHP-cel functioneerde als een soort loket en hotline ten aanzien van de benodigde expertise binnen het domein van Force Heath Protection en leverde desgevraagd 24 uur per dag informatie over een groot scala aan geneeskundige expertisegebieden. Deze was met name gericht op risico-analyse en ziektepreventie.

Zo werden onder andere gezondheidsrisicoanalyses en preventieve adviezen geleverd aan de Directie Operaties van de Defensiestaf en eenheden in het veld. Daarnaast vond er kennismanagement plaats en verzamelde, analyseerde en distribueerde men medische inlichtingen. 

Particuliere activiteiten

Boreel was altijd zeer actief op het gebied van sport. Op de middelbare school speelde hij hockey. Tijdens zijn studententijd werd wedstrijdroeien en rugby een grote passie. Daarnaast liep Boreel vele marathons en beoefende Sport 003 Founding Fathers Amsterdam City SWim 1 hij op gepassioneerde wijze de militaire ruitersport. Hij was tevens secretaris van de Militaire Ruitersport Vereniging “te Paard”. 

Later zwom Boreel, samen met dertien vrienden, de Hellespont  over. De groep deed dit niet alleen vanwege de sportieve uitdaging. De hoofdreden was geld in te zamelen voor de Stichting ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose), waartoe zij vooral werd gedreven door het ellendige lot dat een van hun vrienden, Weert-Jan Weerts, later overleden aan de gevolgen van ALS, had getroffen.

Sedertdien was Boreel, samen met een selecte groep vrienden, ook verknocht geraakt aan het zwemmen in open water. Iedere zondag zwommen zij in de Maarsseveense Plas een afstand tussen de 2 en 4 kilometer, in de winter bij water van 3 tot 4 graden, dan weliswaar wel gehuld in wetsuits. "Weer of geen weer, we gingen altijd en lieten ons alleen tegenhouden als 't ijs te dik was om doorheen te zwemmen", zei Boreel. 

Gekoppeld aan hun zwemactiviteiten vormden deze vrienden ook de initiatiefnemers van de later beroemd geworden Amsterdam City Swim. Met dit evenement werd geld ingezameld ter bestrijding van ALS. In 2012 nam prinses Máxima deel aan de Amsterdam City Swim. 

Naast deze bezigheden was Boreel verder actief bij de Militaire Hospitaler Orde van St. Lazarus en Jerusalem, een eeuwenoude ridderorde, die zich het lot had aangetrokken van zieken en minder bedeelden in de maatschappij.

Boreel ging uiteindelijk op 30 augustus 2019 in de rang van kapitein-luitenant-ter-zee arts met Functioneel Leeftijds Ontslag (FLO).   


Meer informatie 


 

f t