I a Ward in the Chungkai Hospital Art IWMARTLD6652

 


Brief aan mijn zoon op kerstavond 1942

(MelodieMargie Morris.: Had jij niet die mooie blauwe ogen. Voor kleine Wim!)

 

Lieve zoon, ik schrijf je in gedachten,

Deze kerstbrief die je nooit ontvangt,

Weet je nog hoe we om die sneeuwman lachten?

Weet je nog hoe jij ineens mijn hand greep?

Toen de boom daar stralend voor je stond?

Hoe ik jou verklaarde, dit feest van vrede op aarde,

En hoe jij luisterde met open mond?

 

Refrein

Ik vertelde jou van vrede op aarde, 

Van een welbehagen in de mens......

Zonder dat men de oorlog zelf verklaarde, 

Schond een machtig leger reeds de grens!

'k Heb getracht voor jou nog te verbloemen,

't Hopeloos echec van deze strijd, 

De wereld stond in vlammen, toen ik nog zat te zwammen, 

Van rede en verdraagzaamheid......

 

Lieve zoon, al zit ik in verre landen, 

Denk erom - voordat je het vergeet, 

Veeg nou straks je vette kerstkranshanden, 

Niet weer af aan moeders tafelkleed!

En als de kerstkalkoen mocht tegenvallen, 

Of jouw portie lijkt misschien wat klein, 

Bedenk dan hoe jouw pappie zou snakken naar zo'n happie, 

En naar de beentjes die nog over zijn. 

Tracht de kerstboom niet in brand te steken, 

Laat de stal van Betlehem met rust, 

Kom niet aan de engel, mijn stoute kleine bengel,

Ze geeft rood af, als je haar voorhoofd kust. 

 

Refrein

Kon ik maar om een hoekje gluren, 

Even zien in het zo vertrouwd terrein,

Ondanks alle dwaze oorlogsmuren, 

Even doodgewoon een "pappie" zijn, 

Ik zou zo graag een kerstverhaal vertellen, 

Bij het kaarsgeflonker - net als toen, 

Toen ik de poes betrapte die de halve kerstgans gapte!

Ik wou dat ze het weer zou doen!

 

Lieve zoon, ik schreef je in gedachten,

Deze kerstbrief die ik weer verscheur,

Blijf vannacht niet op je vader wachten,

Zijn verhaaltjes stellen maar teleur!

En misschien is het per slot ook beter, 

Dat ik niet bij je ben, maar aan je denk......

Van mij is niets te aanvaarden dan een failliete aarde,

En die leent zich niet als kerstgeschenk!

 

Refrein

Nou zit pappie met zijn "vrede op aarde", 

En met zijn brave kerstverhaal van toen,

Hopeloos vast in het slijk der aarde, 

Wat moet een mens met deze wereld doen?

Ik hoop - mijn zoon - dat als jij eenmaal groot bent, 

En jij voor jouw zoon een kerstlied zingt, 

Over aardse vrede, verdraagzaamheid en rede, 

Dat het niet als een aanklacht klinkt. 

 

Wim Kan, gevangenis Rangoon, zondag 20 december 1942. 

 

f t