In de jungle


Zie ook het fotoalbum van Nieuw-Guinea. Tekst en foto's: Henk van Dijk


Inleiding 

In 1954 werd ik opgeroepen om in militaire dienst te gaan en na alle keuringen, waaronder drie dagen in Voorschoten, waar je binnenste buiten werd gekeerd, kreeg ik bericht dat ik, jawel, was ingedeeld bij het Korps Mariniers. 

Op 1 juni 1954 moest ik en velen met mij me melden in Doorn. Al snel werd ons duidelijk gemaakt, dat wij bestemd waren om Van Dijk in de wilderniste worden uitgezonden naar Nieuw Guinea. Vanaf de eerste dag werden we lek geprikt door diverse ziekenverplegers, tegen allerlei vreselijke ziektes.
Maar dit terzijde. Nu is de opleiding bij het Korps (en toen ook al) geen padvinderij en gedurende de opleiding werden we klaargestoomd voor de dienst in de tropen. 

Naar Nieuw-Guinea 

Op 1 december was het zover! Na wat dagen inschepingsverlof vertrokken we per KLM Constelation naar ons laatste Koninkrijksdeel in de archipel. Na een stopover te Karachi kwamen we op 4 december aan op het vliegveld van Biak.  We werden met trucks naar de kazerne gebracht en kregen daar het nodige uitgereikt, kooigoed (is beddengoed), klamboe, wapens en verder alles wat men bedacht had dat we dat wel nodig zouden hebben. 

Ieder kreeg een plaatsje in een barak toegewezen en al vrij snel begon het normale ritme van dienst doen, lessen, wachtlopen, het bekende verhaal.
In het kader van acclimatiseren werden geregeld troepen van deze “barus” (is nieuweling) onder leiding van het reeds gewende kader, de bush ingestuurd. Zo ook op de dag voor kerst 1954.  

De verkenning 

Ons peloton ging ’s  morgens om acht uur op pad. Ter nadere kennismaking het volgende. Biak is geheel van karang, dat is een witte rotsgrond, die de hitte nog enkele keren geBivak op Biakvoelsmatig versterkt. Echt heet dus!!! En voor jongens, zo uit de Hollandse winter, was het dubbel zwaar. Maar ja, we moesten wennen, dus…. 

De bedoeling was om over een van de drie bergketens heen te lopen en bij het begin van deze klus werden er groepjes gevormd onder leiding van een korporaal of een Marinier eerste klas. We vertrokken zonder wapens en zonder helm met alleen een veldfles water. Het geheel had dus een vrij ontspannen karakter. 

Met  tussenpozen van enkele minuten vertrokken deze groepjes. Afgesproken was dat alle groepjes om ongeveer 2.00 uur terug zouden zijn in het kamp. Dat lukte,  op een groepje na. Een Marinier eerste klas en  vier maatjes van ons peloton waren zoek! Ik moet hier even vermelden dat het werken met een kompas daar niet mogelijk is, vanwege het ijzer in de bodem. De naald is behoorlijk nerveus en weet zelf niet waar het noorden is. 

De zoekploegen 

Na het middageten en na nog wat te hebben overlegd werd om 15.30 uur de eerste ploeg uitgezonden om te gaan zoeken, te weten een kapitein, een luitenant, een sergeant, twee korporaals en twee Mariniers, waaronder ik. We hadden bij ons: veel water, eten, sigaretGeweergroep van Dijklten, en een paar zaklampen. We hebben gezocht tot 18.30 uur en zijn zonder resultaat teruggegaan naar de kazerne. 

Het is in de tropen vroeg en snel donker, dus op dat moment had verder zoeken geen zin. ’s Avonds, Kerstavond dus, zijn er nog wel lichtkogels afgeschoten, in de hoop van…. 

Op zaterdag, eerste Kerstdag, is de zoekactie voortgezet en werd de nieuwe zoekploeg uitgebreid met een Papuagids, een Papuapolitieagent, een ziekenverpleger en een tolk.  Deze was bekend met het dialect wat daar gesproken werd. Op Nieuw Guinea zijn 37 verschillende dialecten! 

Ook is de gehele dag gezocht door een vliegtuig van de Marine Luchtvaart Dienst, echter zonder resultaat. De tweede Kerstdag begon de zoekactie opnieuw en werden er vijf ploegen met meerdere papua’s op uitgestuurd. Dat had succes!!! 

Terug in het kamp 

Om ongeveer 15.30 uur zijn de boys gevonden door een van de ploegen.
Hoe deze Mariniers er uitzagen na 2 ½ dag bush behoef ik niet te vertellen; alsof ze twee weken Terug in de barakzoek waren geweest. Uitgehongerd, uitgedroogd, en een baard van drie dagen en hun kleding aan alle kanten kapot gescheurd.  Ze hadden het meeste last gehad van de dorst en hadden hierdoor een dikke strot, omdat zij met hun eigen urine de mond gespoeld hadden. 

Terug in de kazerne zijn ze uitgebreid medisch onderzocht in de ziekenboeg en gelukkig hadden ze geen nadelige gevolgen overgehouden. In de diverse kerkdiensten is onze Lieve Heer wel uitgebreid bedankt voor hun veilige terugkeer! 

Jullie kunnen je wel voorstellen dat zelfs na zoveel jaren diegenen die er bij waren zeggen: Kerstmis 1954? Dat vergeet ik nooit meer!!! Ik wens iedereen fijne feestdagen en een goed en gezond Nieuwjaar!


[ Terug ]

f t