Geestem


"De strijd is niet over wanneer het gevecht verloren is."

Zie ook


Website en  boek over het Veluwebataljon

Astrid Manders-van der Burg kreeg omstreeks 2002 de brieven die haar vader, Ad van der Burg (1927-1998),  tijdens zijn diensttijd in Nederlands-Indië aan zijn broer Leendert JVeluwebataljonohannes van der Burg schreef in handen.

Na lezing begon zij een website over het Veluwebataljon, waarbij haar vader gediend had. Op deze site publiceerde Manders-Van der Burg de eerder genoemde brieven en additionele informatie inzake het Veluwebataljon.

In 2007 gaf zij een boekje, waarin alle brieven van haar vader aan zijn broer gebundeld waren, uit onder de titel: "Nederlands-Indië 1946-1949. Brieven van een Nederlands soldaat." Dit werkje is nog steeds te bestellen.

Later ondernam Manders-van der Burg actie om in naam van haar vader alsnog het Draaginsigne Gewonden te verkrijgen, helaas zonder resultaat.   

Gebroeders van der Burg

Ad van der Burg was van 1946 tot en met 1949 als dienstplichtig militair bij het Veluwebataljon actief in de Oost. Na terugkeer in Nederland trouwde hij en bouwde met succes een interessante loopbaan bij Aegon op.

Hij keerde in 1975, samen met zijn echtgenote en neef Gerrit van der Hoest (ook een voormalig dienstplichtig mili12650939 1738998682997431 6422768234134235473 ntair bij 1-8 RI), terug naar Indië, waar hij onder meer de plaatsen bezocht waar hij eerder in dienst van de Nederlandse Regering gestreden had.

Van der Burg ging in 1986 met pensioen. Rond deze periode visiteerde hij slechts een enkele maal de herdenking in Roermond maar frequent de reünies voor leden van het Veluwebataljon, die gehouden werden in de generaal Spoor-kazerne in Ermelo.

Zijn broer Leendert Johannes van der Burg, aan wie Van der Burgs brieven indertijd gericht waren, overleefde tijdens de Tweede Wereldoorlog drie Duitse concentratiekampen, waaronder Kamp Natzweiler, een Nacht und Nebelkamp. In de functie van juridisch medewerker was hij op 15 november 1946 aanwezig bij de Overeenkomst van Linggadjati.

In een latere periode werd hij actief in Zuid-Afrika, waar hij het Apartheidsregime bestreed.

Astrid Manders-van der Burg

Astrid Manders-van der Burg (Den Haag, 17 juni 1957), de dochter van Ad van der Burg (1927-1998) en Liana van der Burg (1929), volgde de Havo en vervolgens de opleidiRomeong tot doktersassistente in Leiden.

Gedurende enige jaren was ze werkzaam als doktersassistente en attendeerde ze de lessen van de Pedagogische Academie in Kijkduin. In de jaren die volgden was Manders-van der Burg werkzaam bij het Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking en Landbouw. In 1982 trouwde ze met Fred Manders.  

De ouders van Fred Manders waren beiden Indo's,  afkomstig uit Bandoeng, waar Manders vader werkzaam was in de Tjimahi-gevangenis. De vader van Manders keerde in 1956 naar Nederland terug, terwijl zijn (bijna ex-)echtgenote achterbleef.

In 1962 werden Fred Manders en zijn broertje op het vliegtuig naaAstrid 218r Nederland gezet, waar ze in een contractpension werden geplaatst en voor het eerste sinds lange tijd hun vader weer zagen, die zij niet meer herkenden. Fred Manders, een systeemanalist, bracht in 2003 een bezoek aan Bandoeng, de plaats waar hij ooit opgroeide.

Astrid Manders-van der Burg bezocht in 2010 (Fred Manders overleed in 2006), Java, Sumatra en Bali. Zij bekeek toen ook de plaatsen, waar haar vader eens tevergeefs gestreden had.  

Manders-van den Burg is frequent aanwezig bij de reünies van de leden van het Veluwebataljon, onderhoudt de website over het Veluwebataljon en digitaliseert daarnaast brieven, die ze via tussenkomst van Museum Bronbeek krijgt.

Andere activiteiten van Manders-van der Burg zijn het modereren van de Facebook Indië-veteranen en de besloten Facebookgroep Indië-militairen 1940-1945. Daarnaast beheert zij de Twitteraccount Indië-veteranen.

U kunt hier contact met haar opnemen.

 

 

 

 

f t