Erewacht20veteranen20Korea


 Zie ook het fotoalbum van de plechtigheid, een filmpje van de Taptoe, gespeeld tijdens de ceremonie, de laatste beelden van Muskita tijdens een boekpresentatie op 29 januari 2015 en  

Een presentatie in foto's van het leven van Anton Muskita. Indien  u het filmpje niet kunt openen, klik dan op deze link.  

 

(allen: copyright: familie Muskita)


Inleiding

Indië- en Koreaveteraan Anton Muskita, geboren te Magelang op 6 juni 1926, overleed, na een medischMuskita20te20Koreae complicatie, op woensdag 11 februari 2015. Twee weken daarvoor was hij nog aanwezig geweest bij de feestelijke presentatie van het boek "Onze Jan in Indië" van Gerard van der Lee op de Zwaluwenberg in Hilversum.

Muskita droeg onder meer de Purple Heart en werd in december 2014 op de Koreaanse Ambassade in Den Haag benoemd tot Ambassador for Peace. Hij bereikte de leeftijd van 88 jaar.   Zijn uitvaart vond plaats op woensdag 18 februari te Den en Rust in Bilthoven.

Plechtigheid te Den en Rust

De indrukwekkende uitvaartplechtigheid, die in Indische sfeer plaats vond, werd verzorgd door Salam Terakhir. Diens vertegenwoordiger, Rob van der Sar,  begeleidde de dienst. Bij binnenkomst in de aula weerklonk het toepasselijke Sajang E en stond de erewacht van oud-Koreaveteranen naast de kist  opgesteld.

Van der SSchilderij20in20de20eetzaal20van20Patriaar heette iedereen, en speciaal de familie, in het Indonesisch en Nederlands welkom. Hij schetste hoe de afgelopen week voor de kinderen van Muskita moest zijn geweest en hoe zij   zo onverwachts voorbereidingen hadden moeten treffen voor de crematieplechtigheid van hun vader. Hij eindigde met eraan te herinneren dat met de dood van Anton Muskita ook de geboorte van vele herinneringen had plaatsvonden en vroeg een moment stilte. 

Het geluid van de klankschaal leidde de stilte in. Stilte om terug te denken aan Anton Muskita, terug te keren naar de rust in onszelf en mensen die ons eerder ontvallen waren te herdenken.

Toespraken van de kinderen van Muskita

Na het moment van contemplatie staken de kinderen van Anton Muskita, Marjon, Alexandra, Astrid en Stephan, de kaarsen bij het voeteneinde van de kist aan. Deze lichtbreDe20kinderen20houden20een20toespraakngers mochten zij na afloop mee naar huis nemen om aan te steken op moeilijke momenten of om stil te staan bij hun overleden vader. Als eerste vertelde Astrid hoe erg zij haar vader nu al miste.

Stephan gaf aan dat hij had gedacht pas over 10 jaar op deze plaats te staan omdat het leek alsof zijn vader alles aankon en vol plannen voor de toekomst had gezeten. Anton Muskita was 88 jaar geweest, had er uit gezien als een 70-jarige en zich gedragen alsof hij 60 was. Helaas, zo zei Stephan, worden de mooiste bloemen altijd het eerste geplukt.

In zijn verder toespraak schetste hij het soms heel moeilijke leven van zijn vader en de strijdperken, zowel persoonlijk als in het leger, die hij betreden had. Slechts het laatste, onverwachte, gevecht had MuskAansteken der kaarsenita niet kunnen winnen.  "Ik salueer je, als de Erewacht, trots dat je mijn vader was" waren de slotwoorden van zijn zoon.

Marjon beschreef de caleidoscoop aan gevoelens die de familie voorafgaande aan de dood van Anton Muskita bestormd had: angst dat het niet goed ging, tijdelijke hoop dat het in orde ging komen, maar direct daarop gevolgd door wanhoop, toen werkelijk niets meer mogelijk was. "En nu het einde is gekomen bestaat er nog slechts één wens: dat Anton Muskita in ieders gedachten voortleeft als de held die hij was".

Overige ceremonie

Na de toespraken volgde een door muziek omlijste fotopresentatie van het leven van Anton Muskita (zie bovenin dit artikel) en voerde de heer Gommers van de Vereniging Oud Korea Strijders kort het woord over de verrichtingen van Anton Muskita en zijn detachement in Korea.

Rob vanAnton20Muskita20op202920januari202015 der Sar van Salam Terakhir eindigde de toespraken met een schets van het leven van Anton Muskita: "zijn levensreis was een reis met goede en slechte momenten, op unieke wijze gegaan en met vele toevallige reisgenoten. Wij zijn dankbaar dat wij zoveel herinneringen hebben mogen delen".  

Op dat moment nam de erewacht positie in en werd de Taptoe gespeeld. De aanwezigen werden uitgenodigd tot een informeel samenzijn in Patria, waar Anton Muskita de laatste jaren van zijn leven woonde. Anton Muskita heeft dit leven nu verlaten maar de herinneringen aan zijn daden en de unieke mens die hij was leven voort.  


logo Salam Terakhir

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door de familie van Anton Muskita en Rob van der Sar van Salam Terakhir

 

 

 


 [ Terug ]

 

f t