Het Dagblad. 29 oktober 1946


Kees op missie

Kees de Bok (overleden te Artis in juli 1957) was de mascotte van de Prins Bernhard Kapel. Hij, maar ook zijn vrienden, waren zeer geliefd bij het Nederlandse Koninklijk Huis. Zo werd in december 1947 de vriendin van Kees, Mika, aan prinses Margriet geschonken. In de tijd dat Kees bij de Prins Bernhard Kapel verbleef maakte hij een jaar lang durende reis naar de tropen; hij vertrok samen met de Divisie Zeven December en de Prins Bernhard Kapel op 29 oktober 1946 met de Volendam naar Indië en keerde pas in november 1947 als veteraan per Kota Intan naar Nederland terug.

Kort hiervoor was in veel Indische kranten het grote nieuws verschenen dat Elfie, de wettige echtgenote van Kees, aan hem uitgehuwelijkt door 11 R.I., met een door de Militaire Luchtvaartdienst ter beschikking gesteld vliegtuig uit Semarang te Soerabaja was aangekomen. De gelukkige echtgenoot nam een vliegtuig later, samen met de Prins Bernhard Kapel. De kapel was uitgenodigd te spelen op het eenjarig bestaan van de X-brigade.

Kees gelauwerd

Kees werd veelvuldig geportretteerd, gefotografeerd met perzische tapijtjes en met rinkelende bellen. Hij stond erom bekend dat hij stoïcijns, sik in de lucht, de parades afnam en daarbij niet door het donderende slagwerk in de war werd gebracht. Om een illustratie te geven van de wereldwijsheid van Kees: hij bezocht met zijn manschappen onder meer Kopenhagen, Java, Bali, Lombok, Soembawa, Celebes, Ambon, Nieuw-Guinea, Borneo en Sumatra.

Als man van de wereld legde hij 18.000 kilometer per boot, 1.000 kilometer per vliegtuig en 8.000 kilometer per auto af. Het enige waar men hem terecht wel eens over hoorde klagen was het gebrek aan een sappig jong blaadje in de rimboe.

 Het Dagblad 29 oktober 1946Het Dagblad 15 oktober 1946

 

 

 

 

 

 

  

Laatste jaren

Op 28 juni 1948, de verjaardag van zijn vriend prins Bernhard, werd Kees door de kapel aan Artis geschonken, waar hij de laatste jaren van zijn leven in rust en onder de deskundige hoede van dr. Sunier kon doorbrengen.

In de laatste weken voor zijn dood ging Kees langzaam achteruit. Uiteindelijk kon hij zich nauwelijks meer bewegen en ook niet meer staan. Opwekkende injecties van de dierenarts mochten niet meer baten.


Bronvermelding


[ Terug ]

f t