P1290767

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Tweede Wereldoorlog

Nico Kruiniger, geboren op 19 december 1926 in Maassluis en overleden op 9 november 2019 te Zevenaar werd tijdens de Tweede Wereldoorlog, op 9 januari 1945, door de bezetter opgepakt en via Duitsland naar Tsjecho-Slowakije.gevoerd. 

Kruiniger werd achtereenvolgens in twee kampen opgesloten, waar hij dwangarbeid diende te verrichten. Een van de kampen was gelegen in Ostrava, in het oosten van Tsjecho-Slowakije, het andere te Pardubice. Toen men de gevangenen naar Cottbus overbracht werden zij door Russische troepen gebombardeerd. 

Op 20 april 1945 bevrijdden de Russen de gevangenen en droegen hen over aan Amerikaanse troepen. Kruiniger was getuige van de Slag om Berlijn en werd uiteindelijk naar een opvangcentrum te Torgau, mede om ontluisd te worden, gestuurd. 

Bij de Mariniersbrigade

Uiteindelijk keerde Kruiniger terug naar Maassluis en meldde zich in augustus 1945 als oorlogsvrijwilliger (OVV'er) aan.  Hij vertrok naar Oostende om van daar naar Amerika te varen teneinde zijn  opleiding tot Marinier te volgen. Van hogerhand werd echter anders beslist en Kruiniger was gedwongen terug te keren naar Nederland.

Pas in juni 1946 reisde hij met de Johan de Witt naar SoerabajaP1290647, waar hij als Marinier der tweede klasse, ingedeeld bij de Mariniersbrigade, deelnam aan een actie bij Mojokerto (om de sluizen van Milrip te herstellen).

Tijdens de Eerste Politionele Actie, 21 juli 1947, was hij aanwezig bij de landing bij Pasir Poeti. Aldaar werden de manschappen in colonnes ingedeeld en trok men richting Besoeki. Vanaf toen bestonden de werkzaamheden uit een groot aantal patrouilles en acties.

In de Oost werd Kruiniger later bevorderd tot Marinier der eerste klasse. Hij demobiliseerde in 1948 omdat hij een functie als administrateur in Hotel Brantas had aangenomen. 

Inmiddels was hij "met de handschoen" getrouwd. Zijn bruid arriveerde op 25 augustus, samen met haar vader, die als hofmeester bij de Hollandse Lloyd werkte, met de Sibajak, in de Oost. Het echtpaar kreeg later een zoon. 
 

In augustus 1950 keerden moeder en kind terug naar Nederland. Kruiniger zelf volgde drie maanden later met de "Waterman". 

Latere leven

Kruiniger kreeg in Nederland een baan bij de gemeente Rotterdam en was later bij de RET actief als conducteur en chauffeur. Later in zijn leven wisselde hij diverse keren van baan en bezat hij onder meer een eigen kledingzaak (vanaf 1978).  Van 1970 tot 1978 was hij raadslid voor de PvdA. 33657350 1430173973755766 2548478038320873472 n

Kruiniger en diens echtgenote kregen naast hun zoon nog een dochter. Toen zijn echtgenote ziek werd fungeerde Kruiniger gedurende tien jaar als mantelzorger, eerst bij hen thuis, later in een verpleegtehuis.  Zij overleed in 2012. 

In 2017 werd Kruiniger geroemd als het oudste kandidaatsraadlid van de PvdA, omdat hij vanaf 1969 onafgebroken op de lijst van die partij had gestaan. Zijn motief was: "Ik geloof heilig in het goede van de mens. Als je iedereen begint te wantrouwen loop je veel goede mensen in je leven mis."

Tot vlak voor zijn dood leidde Kruiniger nog immer een actief leven. Zo was hij onder meer actief bij Caleidoz, een welzijnsorganisatie, de Liemerije, een instelling voor ouderenzorg, voorzitter van de veteranenwerkgroep en voorlichter bij Mezzo. Daarnaast deed hij aan sport, zwom ieder week en verrichtte hij oefeningen in de fitness school. 

Kruiniger speelde graag piano. Hij woonde in Zevenaar. 

Zie ook:

 


 

f t