Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Hoogkarspel


Gaby Deijs. Van Hoogkarspel naar Uruzgan. Dagboek van een veteraan. Uitgeverij Marmer. 2012. 222 bladzijden.


Inleiding

In de proloog beschrijft Deijs de tweedaagse verkenningsmissie met commando's naar de Baluchivallei in Uruzgan. Hij en de opvolgend pelotonscommandant namen hieraan deel in hun functie van mineur, om eventuele Improvised Explosive  Devices op te ruimen. In de omgGaby Deyseving waar Deijs en de troep commando's naar toe gingen bevonden zich Talibanstrijders, die hen bij nadering onder vuur namen.

Op dit moment stopt de proloog en zit de lezer al direct vol in de belevingswereld van een militair op vredesmissie en kan hij de ironie van de term "vredesmissie" proeven. Het tweede en derde gedeelte van het werk zijn verdeeld in de hoofdstukken Irak (13 maart 2004-19 juli 2004) en Afghanistan (20 maart-16 augustus 2007). Na de proloog legt Deijs uit hoe hij ertoe gekomen is zich op zijn zeventiende aan te melden bij de Marine-Kazerne in Amsterdam.

Doordat hij een kleine fysieke afwijking had werd Deijs in plaats van Marinier doorverwezen naar de kazerne in Ermelo voor de opleiding tot soldaat. Deijs verhaalt hoe hij via omwegen bij de genie in Seedorf terecht kwam. Twee jaar later kreeg hij de kans de opleiding tot korporaal (mineur) te volgen en in maart 2004 volgde uitzending naar Irak.

De vredesmissie naar Irak

Deys reisde via Basrah naar Samawah en verder naar de basis nabij Rumaythah. In het boek beschrijft hij uitgebreid en geïllustreerd mGabyet foto's de reis, zijn eerste indrukken en het aanzien van de basis en omgeving. Aldaar nam Deijs in eerste instantie vooral deel aan opbouwwerkzaamheden, als het verbeteren van de infrastructuur en het in kaart brengen van duikers en bruggen. De lezer krijgt daarnaast een intrigerend kijkje in de strubbelingen tussen twee leidinggevenden en de consBastardequenties daarvan voor de groep.

Deijs nam diverse keren een aandeel in acties, zoals tijdens de arrestatie van de gewapende bemanning van een auto en bij het zoeken (sweepen) naar mijnen en andere explosieven. De basis, Camp Smitty, werd met granaten onder vuur genomen en Deijs keek voor de eerste keer van zijn leven in de loop van het geweer van een lid van een bevriende natie. Hij beschrijft dit alles objectief, met een zekere distantie, en weet mede hierdoor de lezer effectief mee te slepen in de gebeurtenissen.

In mei 2004 vielen als gevolg van een aanval met handgranaten een dode (Dave Steensma) en een gewonde onder de militairen van de Luchtmobiele Brigade te betreuren. De dood van Steensma betekende een kentering in Deijs' gevoelens voor de lokale bevolking; dit proces beschrijft hij heel indringend en maakt hij ook voor de buitenstaander goed aanschouwelijk.  

Uiteindelijk keerde Deijs naar Nederland terug, waar hij het nog een tijdje moeilijk had met hetgeen hij in Irak had meegemaakt, ook dit gebeuren weet hij in zijn werk beeldend weer te geven. Deijs ging tot 2006  weer aan het werk op de basis in Seedorf, toen deze lokatie sloot en zijn werk naar Oirschot verhuisde.

De vredesmissie naar Afghanistan

In maart 2007 werd Deijs naar Afghanistan uitgezonden en reisde hij via Tarin Kowt naar Deh Rawod, het basiskamp. Hier elnt tom krist210x11nam hij vooral veel deel aan de diverse patrouilles; in deze periode sneuvelde korporaal Cor Strik van de A-compagnie. Na een periode die Deijs beschrijft als "hangen op de basis" werd hij toegevoegd aan de Deltasectie, waarna de activiteiten, als patrouilleren, in aantal sterk toenamen.

Zeer emotioneel is Deijs als hij de zelfmoordaanslag op zijn eenheid beschrijft, waar hij zelf wegens ziekte niet bij aanwezig was. Een man met bomvest blies zichzelf op terwijl hij langs de groep liep. Hierbij vielen acht gewonden onder de Nederlandse militairen. Luitenant Tom Krist overleed later aan zijn verwondingen, soldaat Jaaike Brandsma verloor haar been en Rahmon Zondervan zijn oog. Deijs weet van deze gebeurtenissen en het schuldgevoel van hemzelf, dat hij juist nu ziek was en niet bij zijn makkers, een goed beeld te schetsen.

Hij geeft een weergave van de woorden die in Krist zijn gedenkboek werden geschreven en beschrijft de invloed die dit tragische incident op hem en de rest van zijn makkers had. Twee dagen na de aanslag arriveerden de commando's in het kamp en begon de tweedaagse verkenningsmissie waarmee Deijs zijn proloog begon.

Tot slot

Het vuur door de Talibanstrijders werd zo hevig dat de commando's vuursteun van de luchtmacht en artillerie moesten aanvragen. Deze tocht was Deijs' vuurdoop. Niet lang hierna keerde hij terug naar Nederland. Omdat hij op een weblog bepaalde activiteiten tijdens de missie beschreven had moest Deijs zich melden bij de reclassering en kreeg hij een taakstraf: vijf zaterdagen onkruid wieden bij een boer.

Mocht Deijs genoeg krijgen van het werk bij Defensie dan kan hij zo een loopbaan als chroniqueur van "leven en werken" bij Defensie beginnen. Deijs is als schrijver een verademing, zeker na het lezen van het werk van Niels Roelen; eerlijkheid, helderheid, beeldend schrijversvermogen: echt klasse. Dit boek is zeker voor zowel mensen binnen als buiten Defensie lezenswaard en een aanwinst. Complimenten ook voor het toevoegen van een verklarende woordenlijst.  

Zie ook


 [ Terug ]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

f t

Login