Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Kist die Spier bij zich droeg tijdens zijn acties in de Oost


 Inleiding

De taak van het Koninklijk Tehuis voor Oud-Militairen en Museum Bronbeek is een tweeledige: Bronbeek is zowel een (verzorgings) tehuis voor oud-militairen als een museum. Over de uitvoering van de eerste verplichting willen en kunnen wij niet oordelen. Het functioneren als museum en met name als hoeder van ons koloniale erfgoed willen wij echter wel ter discussie stellen.

Historie: kabinetschrijven 1857

In een kabinetschrijven van 13 juni 1857 nummer 17, gericht aan de Minister van Koloniën, gaf koning Willem III het landgoed Bronbeek per de 15de oktober 1859 ten geschenke tot de inrichting van een koloniaal militair invalidentehuis.

In het kabinetschrijven was de bepaling opgenomen dat aan het onroerende goed nooit een andere bestemming zou mogen worden gegeven dan tot een koloniaal militair invalidentehuis en dat de Staat der Nederlanden alle lasten, te rekenen vanaf 1 januari 1860, zou betalen.

Collectieopbouw

Veel officieren, oudofficieren en minderen van het Indische leger deden giften aan Bronbeek in de vormVlaggen op Bornese lillas van wapens, militaire boekwerken en andere zaken. Resident C.P.C. Steinmetz schonk Bronbeek in januari 1863 bijvoorbeeld zijn collectie van onder meer beelden, afbeeldingen van tempels en vaartuigen.

In april 2009 nog doneerde mevrouw Spoor-Dijkman, weduwe van generaal S. Spoor, al diens decoraties aan het museum.

Hinken op twee gedachten

Anno 2015 schijnt Museum Bronbeek op twee gedachten te hinken: men heeft het kennelijke beleid aangenomen dat de tastbare, met name militaire,  voImpressie20van20de20expositie20Met20stille2020Trom20over20Nieuw20Guinea20van20F20Springerorwerpen die doen denken aan de koloniale tijd dienen te worden weggelaten en vervangen door een politiek correcte en derhalve laffe en zouteloze permanente tentoonstelling van vooral etnografische voorwerpen en culturele uitingen uit de Oost.

Voor dit soort exposities zijn betere lokaties voorhanden, als het Museum voor Volkenkunde in Leiden. Erger is dat de waardevolle elementen van Museum Bronbeek, gebouwd op haar fundamenten, de oudgedienden van het KNIL en oud- Indiëgangers, zich in een onzichtbaar depot bevinden en voor de welwillende bezoeker ontoegankelijk zijn geworden. Nog schokkender is de omgang met toeleveranciers van dit materiaal.

Toelichting: twee voorbeelden

De kleinkinderen van generaal Berenschot boden een aantal jaren geleden Bronbeek een schilderij aan van deze commandant van het KNIL. Het schilderij werd op hDecoraties Berenscotautaine wijze geweigerd; men vond het niet mooi. Het gevolg van deze manier van handelen was dat de familie besloot de rest van de nalatenschap van generaal Berenschot, waaronder zijn decoraties, niet meer aan te bieden.

Een ander wijze van handelen, wij zouden deze eveneens bijna schofterig willen noemen, die ons ter ore kwam, was de omgang met de zoon van ridder der Militaire Willems-Orde Tivadar Spier, Willem Spier. Spier bood Bronbeek de kist, die zijn vader indertijd in de Oost steeds bij zich had, ter expositie aan. In de jaren die volgden hoorde Spier niets meer van Bronbeek noch werd, als Spier terecht verwachten kon, deze tentoongesteld.

Eigen ervaring

Bronbeek heeft een schat aan persoonlijke eigendommen van militairen van hoog tot laag van zowel het KNIL als van IndiëgangerImpressie van Bronbeek getekend door PA Schipperuss. Bronbeek heeft wapens, vaandels, decoraties, schilderijen en documenten. De datering daarvan gaat terug tot ver in de achttiende eeuw. Niets ervan wordt tentoongesteld.

Bronbeek handelt als het Rijksmuseum in Amsterdam zou handelen als die alleen werken van na 1980 zou presenteren met als argument dat alles van voor die datum gefabriceerd zou zijn van "fout geld". Bronbeek dient haar wortels, de koloniale tijd, of die nu politiek correct was of niet, niet te verloochenen en haar toeleveranciers niet langer als oud vuil te behandelen.

Tenslotte

Bovenstaande voorbeelden zijn niets anders dan wij pretenderen: voorbeelden. Voorbeelden van de consequente wijze waarop Museum Bronbeek haar collectie "beheert" en met de "leveranciers" omgaat. Veel nabestaanden van militairen vertrouwden ons toe niets aan Museum Bronbeek te schenken, want: "ach, het verdwijnt in een depot en niemand ziet er ooit nog iets van terug".

Eerder schreven wij al een keer: "Is Museum Bronbeek wel berekend op haar taak". Die taak is: hoeder van ons militaire erfgoed."


 

 [ Terug ]

 

 

 

 

f t

Login